مجال یک طلبه

فواره میزند از خشم، بغضم به دهاناین مرد چه بی قرار است بی قرار آن لحظه که فرو میریزد اشک از پنجره چشم تنم بر سفره گونهافطار استاشکها سرازیر میشود و من سر به زیر و تو سر به هوا گویا دلت خنک شد از آواز هق هقهایم چه سنگدل بودی و روحم خبر نداشتعلی اسفندیار ادبیات نویسندگی نویسندگی خلاق بخوانید...

کنعانیان را خبر نکنید کسی قدر یوسف را نمیداند چاه همان چاه است و این بیابان همچنان گرگهای خیالی دارد بگذارید یوسف همان یوزارسیف بماندبگذارید یعقوب در فراق یوسف زاری کندبگذارید مردم بشنوند و چشم نابینای او را ببینند کنعان، «بیحضور یوسف» به شهرت رسیده استو یوسف در پی افتادن در چاهاینجا هر چه بیشتر نباشیمالکترینِ مصر میشوی.#علی_اسفندیار بخوانید...

ابرها بر دود چیره میشوندتهران یک تنه بارانی میپوشدصبح، صف نان بربری، شتاب بارانخیسی سردوش کتو رفتنِ یک لحظه خستگی از دوشملطافت باران را میبینم همین که روی لباسم مینشیند و غلت میزند پایین، روی کفشم و بعد سُر میخورد روی آسفالت و بعد با زمین میآمیزد فرق باران با آتش همینجاستآتش را تا لمس نکنی، سوختنی در کار نیست اما باران همین که روی لباس آدم جلویی صف نان می نشیندتمام وجودت تر و تازه میشودمثل چشمک همان نان داغ و برشتهکه تو را هُل می دهد سر سفره...«نان و باران» اگر نباشد روزگارمان دودی استرحیل، علی اسفندیار، نویسندگی، نویسندگی خلاق، روزنوشت، پایتخت، نان داغ، باران، ادبیات بخوانید...

تا امروز حالم خوب نبود، با دعای دوستان رو به بهبودی هستم... روز خبرنگار هست، امسال هم، همچونهر ساله چند جمله ای به احترام قلم های عاشق می نویسم و تقدیم می کنم به همه همکاران نازنیم که سال ها کنارشان ...

کمی نگاه می کنم به افق ها، به هر طلوع، به تبسم ترین لحظه دیدار، به آن شکوه مردمک آشناکمی به سرنوشت شاعرانه خودم می گریم، کمی به درد، کمی به تلخند مورچه ها که ریز ریز می روند روی اراده ام ... روی اعصابم، روی ماهم تا خیره شوم به ماهم.امان از این ریزه میزه هاامان از مورچه های فداکار که تقلا می کنند بفهمم ماهم را......

من سکوت نمی کنمآنقدر می خوانم تا هیاهوی غیبت خاموش شودتا هوس انتظار پایان یابدتقدیست می کنم ای پروازای مهربان ترین لحظه حضور...

شقایق هاوقتی به دنیا می آیند لبخند می زنند با آرایشی سرخشقایق ها وقتی می میرند به اندازه تعدادشان پروانه خلق می شودپروانه هایی با بال های رنگیننقطه شروع پروازتولد شقایق هاست...

میان من و تویک آه فاصله استقدم بگذار به زمین آرزوهای یک تنهاشبانه محفل خاموش منتظرت بوده ستقرار کجا رفتکه نیست فراق را محمل......

فراق را کسی نمی فهمد مگر یک دل بیچاره ای که طوفانی است تمام من یکسره می خواند از نامه های تاریخی به گل نشسته است حس شاعرانه من کمی بی تو حوصله ام سر رفت و یاد تو در یاد من، سراسر هست... یتیم می شود این فصل، فصل شاخه های ندار همین که گنجشک شدم روی دست زمستان، خدا را شکر!...

با تو هم سلول هستم همین است که رگ خوابت را می دانم نمی دانم اول تو آزاد می شوی یا من ای کاش شلاق می خورد روی ذهن تاریکم تا هاشور می زد رنگ کارهایم را روی سخت پوستی هایم و تو هی صدایم را می شنیدی و از خواب می پریدی حالا بگو؛ "چقد دوس داری زودتر از من آزاد بشی" کار زندان، باخیالکردن بیخیالهای عالم ست خیال آزادی، خیال خامی ست اینقدر با "خودت" حرف نزن "جفت، جداشدنی نیست" و سلولهای "من و من" در هم تنیدهاند، همسلولی ابدی من!...

داشتم وبلاگ های به روزشده رو نگاه می کردم، دیدم، نه، هنوز فعال اند عاشقا و دست به قلم های امیدوار... وبلاگ یعنی بازگشت به خونه اول خودت در فضای مجازی، یعنی نوشتن خودت بدون این که منتظر کسی باشی که لایکت کنه. امروزه دیگه وبلاگ نویسی وجود می خواد. هر چی بیشتر بنویسی بیشتر وجود پیدا می کنی....

قفس دیگر تاب مرا ندارد تجربه های مرا می خواند و درد می کشد نمی گذارد بی خیال خودم شوم یادآوری می کنند اطرافم؛ "مرا"...

شرایط زمان و مکان و همچنین گسترش ارتباطات به سبب تولید لحظه به لحظه تکنولوژی ها سبب شده است، انسان امروز در هجوم اطلاعات قرار بگیرد. این وضعیت برای انسان هم خوب است و هم ناگوار. از سویی روزنه های اخبا...

این روزها خیلی جالبه .... اومدیم رأی دادیم بعد یه مشکوک الهویه رأی میاره بعد کشور را ملتهب می کنه حالا هم فریاد می زنیم: آی دزد را بگیرید یاد داستان توصیه بزرگان درباره عشق و عاشقیِ دوران بررسی از دلیل ایجاد ازدواج منبع زنده افتاد...

برای من خیلی مضحک هست: اکثریت کشوری به شعار بررسی از دلیل ایجاد مبارزه منبع زنده با فساد بررسی از دلیل ایجاد اداری منبع زنده رأی نمی دهند به جایش دنبال دیوارهای توهمی هستند که روزی بین زنان و مردان قرار است کشیده شود یا نشود و هنرمندانی که خوشی زیر دلشان زده و...

وقتی همه می خواهند باشند و تو این حس خلقت را می فهمی وقتی همه می خواهند بدانند و تو آنقدر می دوی تا سیراب کنی این تشنگی دانایی را وقتی همه می خواهند دارا شوند و تو بهانه نمی آوری، آنقدر از این و آن پر...

برای دریافت ریشه و اصل خودمان که ایرانی هستیم، کافی ست اندکی با اشعار حافظ، بررسی از دلیل ایجاد مولانا منبع زنده و فردوسی مأنوس باشیم. آن وقت خودمان به سبک فکری و زندگی بررسی از دلیل ایجاد امروز منبع زنده ه خودمان می خندیم که کمتر نسبتی با آن میراث ادبی و عرفان...

بازار چقدر شلوغ است همان دل کوه همان چشمه گوارای روستا همان هوس های شبانه پرسه...

اهل دعوا نیستم زمین گاهی عذاب می کشد از ما آدم ها هر چه اتوکشیده تر و مدعی تر ...

تماشا تمام می شود اما صداها می ماند اینجا رنگ ها در هم گره افتاده اند دستهایم ...